Napisy by shinami
Obecnie, lekarstwo na tę chorobę nie istnieje.
Będziesz musiał nauczyć się z nią żyć.
Mięśnie całego ciała będą wiotczeć.
Wystąpią trudności w rozmawianiu czy przełykaniu jedzenia.
Także oddychanie będzie utrudnione.
Z czasem, oddychanie będzie możliwe jedynie przy pomocy specjalistycznych maszyn.
W większości przypadków, w trzy do pięciu lat od wystąpienia pierwszych symptomów...
u pacjenta dochodzi do sparaliżowania mięśni oddechowych...
i śmierci.
Nazwa tej choroby to ALS.
Stwardnienie Zanikowe Boczne.
[Sawada Takuto] [Zima, pierwszy rok studiów]
[Porozmawiajmy z nimi wprost]
Takuto.
Cześć, Mamoru.
Ci wszyscy ludzie to nasi konkurenci?
Będzie dobrze.
To jest jak szkoła przetrwania, nie?
Jesteśmy jak te małe śledzie z Game of Life.
Czuję, że zaraz się zgubię.
Wszyscy wyglądają tak samo. Jak mrówki.
Mrówki?
Czuję, że nie jestem dobra w szukaniu pracy.
Dopiero zaczęłaś.
Nie mamy czasu na zastanawianie się czy mamy do tego talent, czy nie.
Idę w tę stronę.
- Witaj, zainteresuj się naszą firmą! - Dziękuję...
[Sawada Takuto] [Wiosna, ostatni rok studiów]
- Dzień dobry. - O, dzień dobry.
Jestem zainteresowany pracą w waszej korporacji, ponieważ zgadzam się całkowicie
z wizją innowacyjnego wyrażania siebie, przez państwa zaprezentowaną.
Wasza firma prowadzi w rankingach popularności wśród klientów. Praca jako...
Teraz prosimy o kilku zdaniowe zaprezentowanie własnej osoby.
Nie musicie nas państwo informować, którą szkołę ukończyliście. Prosimy dalej.
Nazywam się Kaneko Kenta.
Moją dobrą cechą jest poszukiwanie wyzwań pośród nowych gałęzi biznesu.
Mam doświadczenie w handlu, jestem przedstawicielką handlową firmy mającej siedzibę w Singapurze.
Poprzez branie udziału w licznych wydarzeniach i uczestniczenie w spotkaniach byłam w stanie nabyć wiedzę w temacie globalnego biznesu.
Pragnę...
Należało by odebrać ten telefon.
To może być przecież oferta pracy od innej firmy.
Przestał dzwonić.
Bardzo przepraszam.
Zapomniałem wyłączyć.
Czy mielibyście państwo coś przeciwko, gdybym zrobił to teraz?
Nie, proszę.
Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
Przepraszam.
Proszę kontynuować.
Dobrze.
Chciałabym pracować dla waszej firmy w dziale zagranicznego rozwoju biznesu.
Dziękuję.
Następny proszę.
Um, tak.
Studiowałam ekonomię na Uniwersytecie Seifu...
Ah, przepraszam, miałam nie wspominać o uniwersytecie.
Um, nazywam się Hongo Megumi.
Pracuję na pół etatu...
Pracuję na pół etatu w rodzinnej restauracji...
To, czego się tam nauczyłam...
Przepraszam.
Dlaczego to zrobiłeś?
Wiedziałeś przecież, że to mój telefon.
Ty jesteś tą, co studiowała ekonomię na Uniwersytecie Seifu i...
jak się nazywałaś?
Hongo.
Hongo. A imię?
Megumi.
Nie zrobiłem tego, żeby ci pomóc.
Słucham?
Zrobiłem to dla swojego dobra. Żeby zaimponować jurorom.
Zaimponować?
Żeby pokazać, że umiem rozwiązywać problemy spokojnie i nad wszystkim panując.
Więc, do zobaczenia.
'Do zobaczenia?'
[Boku no ita jikan]
Znalazłam fajną na telezakupach w programie kulinarnym.
Maszyna do pieczenia chleba... jak tam jej było?
Um... Już wiem...
Domowa piekarnia.
Zastanawiałam się, czy by takiej nie kupić.
Słucham? To dlatego do mnie dzwoniłaś?
Jeśli kupiłabym bez pytania, była byś zła, że kupuję niepotrzebne rzeczy.
Wiedziałaś, że miałam dziś zaplanowaną rozmowę o pracę, prawda?
Hej, to zabrzmiało, jakby to była moja wina.
Tak, tak. To była moja wina że nie wyciszyłam telefonu.
Następnym razem możesz się bardziej postarać.
Tak zrobię. Nie musisz mi tego mówić.
- Dziękuję za posiłek. - Nie ma za co.
Pyszne!
[Sawada Takuto] [Lato, ostatni rok studiów]
Cześć.
- Cześć. - Dziękuję, że mi pomagasz.
Wygląda na to, że dostał pracę.
To duża firma.
Um, przepraszam...
Przepraszam.
Założę się, że ten jej jeszcze nie dostał.
Byłem z nim kiedyś na jednej rozmowie, jego głos drżał cały czas, gdy coś mówił.
Nie mów tak podle o innych.
- Rozmowy... rozmowy o... - Co Pan mówił?
Jest mi bardzo ciężko podczas rozmów...
To moje CV.
Nie widzę nic nadzwyczajnego.
To dobrze?
Chodziło mi o negatywny wydźwięk.
Słucham?
Mówiąc 'Nie widzę nic nadzwyczajnego' miałem na myśli że nie interesuje mnie Twoje życie.
Myślałem, że wyszczególniłem swoje zalety...
To jest typowy przykład beztalencia, które udaje, że coś znaczy.
To nieco okrutne.
[Z przykrością zawiadamiamy] [nie został pan wybrany]
[Życzymy sukcesów w przyszłości.]
Możesz spróbować ponownie.
Nie mogę już mieć do tego takiego luźnego podejścia.
Zbliża się ostatni moment znalezienia pracy przed ukończeniem studiów.
Muszę zwrócić stypendium po tym, jak ukończę studia.
Wiesz, to 6,450,000 yenów.
Możesz znaleźć pracę, jeśli nie jesteś wybredna.
Jest wiele prac na pół etatu.
Nie zaakceptuję żadnej pracy oprócz takiej na cały etat.
Chcę umrzeć.
Co?
- Jak długo może trwać szukanie pracy?! - [Schyłek ostatniego roku studiów]
- Aż do skutku. - [Schyłek ostatniego roku studiów]
Już więcej nie zniosę.
Jestem tu dla ciebie.
[Nienznany numer]
Nieznany numer...
Słucham?
Tak, z tej strony Mizushima.
Tak.
Bardzo dziękuję.
Naprawdę to doceniam.
Tak, tak. Do widzenia.
A to niespodzianka!
- Ja... ja nie wiem co powiedzieć... - Dostałeś pracę.
Gratuluję.
Jestem pierwszy.
Właśnie, nie mogę w to uwierzyć.
- Też jestem zaskoczony. - Serio.
Muszę o tym powiadomić doradców zawodowych.
Impreza?
No pewnie!
Nie podchodzisz do tego zbyt luźno? Przecież nie znalazłaś jeszcze pracy.
Prawie się poddałam.
Jeśli w niedługim czasie nie znajdę pracy, to wyjdę za mąż.
Na pewno wyjdę za mąż!
Zrób to.
Śmiejesz się ze mnie?
- No coś ty... - A jednak.
- Nie, nie. - Definitywnie się wyśmiewasz!
No, może troszkę.
To nie jest miłe.
Ale on jest Twoim wymarzonym partnerem, prawda?
Racja, Ed.
- Faceci tacy jak on na prawdę istnieją? - W moim życiu się taki pojawi!
Mój książe z bajki, znaczy.
Książe z bajki?
Wiem, że ty też na takiego czekasz.
Właściwie...
Więc...
Do zobaczenia.
Ksiaże z bajki nie istnieje.
Co się stało?
Co cię tu sprowadza?
Wreszcie się spotkaliśmy.
Jesteś w tej samej szkole?
I na tym samym kierunku.
- Wiedziałeś wcześniej, że się tu uczę? - Nie.
Tamtym razem się dowiedziałem.
Hm? Kiedy "tamtym razem"?
Jestem w tej samej klasie co on. Miło was poznać.
Hina, poczekasz chwilkę?
Proszę.
Dostałeś tamtą posadę?
Nie.
Ja też nie.
A inne firmy? Ja jeszcze nic nie znalazłam.
Ja też.
Przepraszam.
- Nie wiemy, czy to przez tamtą sytuację... - Ale to mogło być powodem.
Przepraszam.
- Zrobiłem to dla siebie. - Ale...
Naprawdę bardzo przepraszam.
Powinniśmy ich zapytać?
O co?
O powód, dla którego nie dostaliśmy tamtej posady.
Zapytaliśmy jurorów...
i odpowiedzieli że 'inni kandydaci bardziej odpowiadali wymogom naszej firmy'
'Prosimy kontynuować poszukiwania pracy w przyszłości'
Życzymy państwu powodzenia.
Na pewno nie o to im chodziło.
Prawda.
Zebrałam się w sobie i podjęłam próbę.
A oni dają nam taką standardową odpowiedź. Czuję się teraz nawet gorzej.
Żałujesz, że przyszliśmy?
Nie, to było nawet ciekawe.
Dalej nie wiem, czemu nie dostałam tej posady.
I nie mogę już drążyć tematu.
I tak by mi pewnie nie powiedzieli prawdy.
Ale przyjście tu i zapytanie było...
Ekscytujące?
Tak.
Co chcesz teraz robić?
Wrócić do szkoły?
Tak, muszę pozbierać informacje.
Chociaż mam ochotę na chwilę uciec od rzeczywistości.
Ehh...
Zróbmy to.
Co?
Ucieknijmy od rzeczywistości.
Ocean jest taki piękny.
Mhm.
Czuję, że moje problemy są teraz bardzo małe.
Trzymaj.
Dzięki.
- Nie wiem za co, ale wypijmy. - Na zdrowie.
Masz mocną głowę, Megu?
Megu?
Nie podoba ci się?
Nie, nie mogę wiele wypić.
Rozumiem.
A ty?
Możesz mi mówić Takuto.
A ty?
Czemu się do teraz nie spotkaliśmy?
Jesteśmy w innych klasach.
Musi być masa ludzi, których nie poznamy nawet po skończeniu studiów.
Szkoda.
Jedno mnie zastanawia.
Co?
Myślę, że poznajemy ludzi, których jest nam przeznaczone poznać.
Możesz mieć rację.
- Oh! - Jaka ładna.
Ta jest piękna.
Było blisko! Tak, naprawdę!
- O tej nie wiedziałam. - Której?
Ja to zrobię.
Czekaj, nie!
Kamień, papier, nożyce! Patrz tam!
- Kamień, papier, nożyce! - Kamień, papier, nożyce!
Patrz tam!
Wsadźmy coś do środka i zakopmy.
Coś?
Coś.
Wykopiemy to kiedyś?
Tak.
Może listy? Listy do samych siebie?
Dobry pomysł.
Trzymaj.
- Podłóż to pod kartkę. - Dzięki.
Ej, nie patrz!
Za ile czasu?
Może rok?
Nie za wcześnie?
Pięć lat?
Zapomnimy o tym.
No to za trzy lata.
Tak, trzy lata.
Hej, robisz to specjalnie.
Gotowa?
Tak.
Twarzą do Enoshimy...
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
Dasz mi swój numer telefonu?
Dobrze.
Już.
Dzięki.
Jest zimno, prawda?
Troszkę.
Wracajmy.
Dobrze.
Tak, wracajmy.
Twój telefon dzwonił.
Chłopak?
Co? Nie mam chłopaka.
[Hina]
[Nie będzie mnie jutro na seminarium]
Jak będziesz miała chłopaka, koniecznie przyprowadź go do domu, dobrze?
Nie mam chłopaka.
Nie będę miała nic przeciwko, kogokolwiek przyprowadzisz.
Jesteś pewna?
Nie obchodzi mnie jaki jest, dopóki będzie zdrowy i silny.
Ale mnie obchodzi.
Jestem teraz zbyt zajęta szukaniem pracy.
- O, Takuto. - Hmm?
[Porady w szukaniu pracy]
Myślę, że te książki pomogły mi najbardziej.
Dzięki.
A tak poza tym, mógłbyś zabrać stąd swoje rzeczy?
Co tak nagle?
Jest ich tu coraz więcej.
Ah!
Ta wiadomość była od Megu, tak?
Myślisz teraz pewnie o zaproszeniu jej tutaj.
I będziecie robić to i tamto.
'Nie, Takuto-kun. Powinieneś wyłaczyć światło, tak by było romantycznie.'
W ogóle nie jestem zazdrosny.
Zanosi się, że będę prawiczkiem do trzydziestki.
Co?
Ja też mam swoją dumę, wiesz?
Niedorzeczne.
Ty mozesz mieć tyle seksu, ile zapragniesz.
Mój młodszy brat i mama przyjeżdżają.
Aa.. aha.
Chcą obejrzeć szkołę, do której mój brat ma zamiar się wybrać.
Którą?
Nie wiem. Jakąś związaną z medycyną.
Jeśli się dostanie, będzie tu ze mną mieszkał od kwietnia.
Szczęściarz.
Twoi rodzice kupili ci mieszkanie.
Słyszałem, że Twoja rodzina zarządza znanym szpitalem w Yamanashi.
Nie możesz poszukać sobie jakiejś pracy z nimi związanej?
Nie.
Masz już jedną, ale to ukrywasz, prawda?
Jakieś lepsze lub gorsze znajomości.
Jeśli miałbym znajomości, od razu bym je wykorzystał.
Masz rację.
Ile ofert pracy dostał pan do tej pory?
- Żadnej. - Dlaczego?
A więc...
Nie przeprowadził pan analizy samego siebie?
Nic panu nie przychodzi do głowy?
Nie jest pan więc warty naszego czasu.
Uniwersytety w dzisiejszych czasach są bardzo eleganckie.
Młody mężczyzna przygotowuje jedzenie w samochodzie i z tamtąd też je serwuje.
Stoisko z jedzeniem? Przyczepa campingowa?
- Ciężarówka z jedzeniem? - Tak, tak.
Stylowe.
I wszystkie budynki mają klimatyzację.
Jest nawet przystanek autobusowy na terenie kampusu.
To sprawia, że sama chcę iść do szkoły.
- Już jestem. - Witaj.
Powinieneś nas uprzedzić, że masz zamiar wyjść.
Przepraszam.
Nie wiedzieliśmy o której wrócisz do domu, więc zaczęliśmy bez ciebie.
Jak się masz?
Tato, ty również przyjechałeś.
Tak.
Dawno się nie widzieliśmy.
Tak. Jak w szkole?
Jestem teraz jakby bardziej zmotywowany.
Rozumiem.
Gdy oglądasz szkołę i wyobrażasz sobie, że do niej uczęszczasz...
łatwiej ci zdać egzaminy.
Eh, może być tak samo, jeżeli chodzi o szukanie pracy.
Dlaczego więc nie pójdziesz odwiedzić siedziby firmy?
I nie spróbujesz wyobrazić sobie swojej pracy tam.
- Spróbuję. - Powinieneś.
Dziękuję za posiłek.
A właśnie, pokój w którym śpisz...
Mógłbyś zamienić się z Rikuto, kiedy już się wprowadzi?
Słucham?
Jest najwygodniejszy.
Studia medyczne są bardzo ciężkie.
Chcę, aby uczył się w jak najlepszych warunkach.
Masz rację.
Dziękuję.
Mamo, jest za wcześnie, żeby o tym rozmawiać.
Chociaż wiem, że uda mi się przejść przez egzaminy.
Idziemy jutro do świątyni Yushima Tenjin.
Pomodlić się o pozytywne wyniki.
- Nie musimy. - Właśnie, że musimy.
[Cyber Innowacje]
Tak?
Wygląda na to, że trudno jest znaleźć pracę.
Nadal mam jeszcze szansę.
Wolisz pracować dla obcych ludzi, niż w recepcji w moim szpitalu?
Ewentualnie możesz być kierownikiem biura.
Ale...
Wiem, że bez celu jest rozmawiać o przeszłości...
Ale gdybyś utrzymywał takie stopnie, jakie miałeś w liceum...
mógłbyś dostać się na studia medyczne.
Przepraszam, ale myślę, że nie sprawdziłbym się w roli lekarza.
Spróbuję znaleźć pracę na własną rękę.
Co chcę przekazać... wyglądało by to lepiej gdybyś pracował w recepcji w szpitalu...
niż harował dla firmy, której nazwy nawet nikt nie rozpoznaje.
- Następny proszę. - Tak.
- Przepraszam. - To ważne, aby jeść smaczne rzeczy.
Kiedy ludzie jedzą coś pysznego, czują się szczęśliwsi.
Próbowałem potraw waszej firmy...
Myślę, że chodzimy do jednej szkoły.
Tak.
Um... hej.
Hmm?
A, nic.
W ilu firmach już próbowałeś?
Nie wiem. Nie liczę ich.
Um, ja też.
Właściwie, to moje 48 podejście.
Moje 79.
Wow.
Ah, przepraszam.
Nie, to lepsze niż próby pocieszenia.
Dostałaś telefon?
W sprawie oferty pracy? Jeszcze nie.
Nie od nich, od tego roztrzepanego chłopaka.
Roztrzepanego?
Jest przystojny. Wygląda jakby miał dziewczyn na pęczki.
Lepiej uważaj.
O czym ty mówisz?
Może to była część jego planu, żeby uratować cię podczas rozmowy.
Żeby się do ciebie zbliżyć.
Nie wyglądało na to.
I nie zadzwonił.
[Sawada Takuto]
To on!
Nie odbieraj od razu. Pomyśli, że czekasz na jego telefon.
Poczekaj, aż miną trzy sygnały.
Halo? Halo?
Mogłaś odebrać po dwóch.
Ty mi kazałaś!
Co?
Co?! Ty do mnie dzwoniłeś, nie?
Znaczy, nie wiedziałam, że dzwoniłeś. Dopiero zobaczyłam...
Więc... jeśli nie masz mi nic do powiedzenia...
Spotkamy się?
Co?.. Ja... mam dziś pracę.
Chcesz się ze mną zobaczyć dziś?
Co? To znaczy...
Ja też dziś pracuję.
Oh.
Pracujesz w sieci restauracji, prawda?
Skąd wiesz?
Z rozmowy kwalifikacyjnej.
Próbowałaś każdego dania i pamiętasz skąd są wszystkie składniki.
W sumie, mogłam coś takiego powiedzieć.
Gdzie ta restauracja?
Rozumiem.
Do zobaczenia.
Tak.
- Korepetytor. - Cześć.
Cześć.
Dzisiaj ćwiczymy matematykę?
Pomożesz mi napisać wypracowanie?
'Moje marzenie?'
W szkole jestem inna, więc nie wiem, co napisać.
Inna?
No wiesz, ciągle się uśmiecham i zgadzam na wszystko.
I udaję nieco nierozgarniętą.
Jakie marzenie mogłaby mieć taka dziewczyna?
Pytam poważnie.
No, I was thinking it must be a lot of work for you.
It's exhausting, you know?
Yeah, I do.
Excuse me.
[Niestety...]
[Życzymy sukcesów w przyszłości.]
Dziewczyna?
Nie, wiadomość w sprawie pracy.
Och.
Co się stało?
Wszystko w porządku?
- Mam skurcz w nodze. - Skurcz?
Tu?
Wytrzymaj, wytrzymaj.
Czuję się żałośnie. Ała.
Witamy.
- Stolik na ile osób? - Dwie.
- Dla palących? - Nie.
Zaprowadzę panów.
Mogę przyjąć zamówienie?
O, nie zauważyłem cię.
Jestem głodny. Które danie jest najlepsze?
Limitowane danie szefa kuchni, tak mówią.
Nie chcę tego, co wszyscy. Zjem to, co ty wybierzesz, Megu.
Więc...
- Próbowałaś wszystkiego, prawda? - Wszystkiego?
Tak.
Ah, to jest Shigeyuki-senpai z klubu piłki nożnej.
- Drugi rok technikum policealnego. - Witam.
Twoja dziewczyna?
Nie.
A już myślałem. Mamy ten sam gust, jeżeli chodzi o dziewczyny.
Słucham?
Żartowałem.
To co chcą panowie zamówić?
- Ty wybierz. - Dla mnie też.
Tak.
Nieustępliwie.
Czasami myślę, że też powinienem iść do szkoły policealnej.
Ale ona nie gwarantuje otrzymania pracy.
Ale ty ją znalazłeś.
Szczerze, to odetchnąłem z ulgą, kiedy dostałem tę posadę.
Szczególnie, że to taka posada, która zadowala moich rodziców.
Mam nadzieję, że i ja coś znajdę.
Dzięki, że wpadłeś ze mną na obiad. I że możemy grać razem w drużynie.
Mój najlepszy kumpel znalazł pracę, więc czuję się trochę dziwnie.
Możemy się spotykać, kiedy tylko znajdziemy czas.
Dzięki.
- Muszę iść. - Pewnie.
- To za dużo, Shigeyuki-senpai. - Daj spokój.
Na razie.
Dzięki.
Witamy.
Wezmę puste talerze.
O której kończysz?
Jaką masz pracę?
Nie masz zamiaru zwracać się do mnie po imieniu?
Jaką masz pracę?
Jestem korepetytorem.
Nastoletniej dziewczyny? Zboczone.
Nie, piątoklasistki.
To nawet bardziej zboczone.
Jakie było twoje marzenie, kiedy byłaś w podstawówce?
Skąd to pytanie tak nagle?
Bez powodu.
Będziesz się śmiał.
Serio?
Baletnica.
Brałaś lekcje baletu?
Coś ty, były bardzo drogie.
A ja mam tylko mamę.
I nie, nie próbuję ci przekazać, że miałam beztroskie dzieciństwo.
To jest beztroskie.
A ty?
Możesz mówić mi Takuto?
Jakie vyło Twoje marzenie?
Lekarz.
Co? Lekarz?
Tak, lekarz medycyny.
Kłamiesz.
Wiele razy bawiłem się w doktora.
Założę się, że nadal to robisz. To sprośne.
Chcesz spróbować?
Co? Głupek.
Nie jest ci zimno?
Tak, jest,
Więc chodźmy.
Dobrze.
Odprowadzę cię kawałek.
Dzięki.
Tędy.
[Sawada Takuto] [Zima, ostatni rok studiów]
- Nie żartuj. - Serio?
Takuto!
Oh, hej.
Grubsza sprawa.
- Co jest? - Znałeś Sakashita?
Zawsze był zdenerwowany i miał trudności z wysławianiem się.
To moja 79 próba.
Tak.
Nie żyje.
Co?
Popełnił samobójstwo.
[Sakashita Shuji]
Ah.
Cześć.
Jesteś sam?
Tak.
Ja też.
Mhm.
- Shuji. - Dlaczego?
Shuji.
Znałeś dobrze Sakashita-kuna?
Nie.
Rozmawiałem z nim ostatnio pierwszy raz.
Widziałam go na rozmowach.
Ja też.
Dlaczego umarł?
Nie wiem czy to prawda, ale...
podobno postanowił pójść na 100 rozmów, i wszystkie firmy go odrzuciły.
Hej.
Mogę cię pocałować?
Huh?
Um... mogę?
Jak możesz żartować w takim momencie?
Nie żartuję.
Co ty sobie myślisz?
Nie myślę.
I chcesz mnie pocałować?
Nie mogę?
Jesteś najgorszy.
Naprawdę nie myślałam, że jesteś takim typem człowieka.
Czasem myślałam...
że naprawdę chciałeś mi pomóc, kiedy zadzwonił mój telefon.
Ale widać się myliłam.
Słucham?
Halo, Takuto. Właśnie przyjechaliśmy do mieszkania.
Ah, dobrze.
Proszę.
Więc jednak Tonkatsu.
Oczywiście, Riku-chan ma jutro egzamin wstępny.
Jedzmy.
- Tak. - Smacznego.
Proszę.
Ja mam jutro kolejną rozmowę.
Nie wiedziałam, że jeszcze można się starać o pracę o tej porze roku.
To może być ostatnia szansa.
Jak nazywa się ta firma?
- Meble Miyamae. - Rozumiem.
Nigdy o niej nie słyszałam, ale powodzenia.
Tak...
Nawet jeśli nie dostaniesz tej posady, możesz pracować w naszym szpitalu.
Więc możesz czuć się swobodnie podczas rozmowy.
Odwiedziłeś siedzibę tej firmy?
Nie.
To nie dobrze.
Będzie dobrze.
Tym, czego nauczyłem się podczas studiów, jest dokładne planowanie wydarzeń.
Należałem także do Klubu Konstruktywnego Planowania.
Jako wice-lider klubu, stworzyłem wiele...
[Szukamy pracowników] [Pierwszy nabór]
Czego nauczyła się pani podczas studiów?
Tego, jak ważna podczas pracy jest wytrwałość.
Pracowałam trzy lata w jadłodajni na pół etatu.
Na początku, było wiele rzeczy, których nie potrafiłam...
Popełniłam wiele błędów, które menadżer zauważył...
Tym, co najbardziej zapadło mi w pamięć podczas studiów, jest...
wytrwałość w pracy.
Przygotowałam tę samą odpowiedź...
Przepraszam.
Teraz, szkolę wiele nowych osób, które pracują na pół etatu...
Nauczyłam sie wiele o kreatywności i podekscytowaniu pracą...
Następny, proszę.
Tak.
Tym, czego nauczyłem się podczas studiów, jest dokładne planowanie wydarzeń.
Należałem także do Klubu Konstruktywnego Planowania.
Jako wice-lider klubu, stworzyłem wiele...
Czy coś nie tak?
Przepraszam.
Proszę kontynuować.
Tym, czego nauczyłem się podczas studiów, jest...
odgrywanie postaci.
W szkole podstawowej i gimnazjum, starałem się dopasowywać do otoczenia i nie wyróżniać...
i często byłem pomijany.
W domu, grałem rolę dziecka żyjącego pod komando rodziców.
W liceum, kiedy już nie mogłem sprostać wymaganiom rodziców...
Grałem rolę rostrzepanego, zbuntowanego chłopaka w domu i w szkole.
Niespodziewanie ludzie zaakceptowali mnie mówiąc 'Takuto już taki jest'
Kiedy dostałem się na studia, nie musiałem aż tyle grać...
ale kiedy zaczęło się szukanie pracy, znowu musiałem włożyć maskę.
I practiced my answers for interviews...
many times in front of a mirror.
Ktoś, kto pierwszy raz widzi mnei na oczy, ocenia mnie w pięć minut...
i odrzuca.
Czuję się, jakbym był totalnie beznadziejny.
Jeśli to zdarza się 50, 80, w końcu i 100 razy...
Zaczynam się zastanawiać, po co ja właściwie żyję.
Że moje życie nie ma sensu i głębszego celu.
Ah, właściwie, to nie odpowiedziałem na państwa pytanie. Przepraszam.
[Meble Miyamae] [Wyniki rekrutacji]
[Informujemy uprzejmie] [że nie został pan/pani wybrana.]
[Informujemy o kolejnych przesłuchaniach] [i egzaminie zdrowotnym]
[Sawada Takuto] [Witamy, z tej strony przedstawiciel Mebli Miyamae]
[Przyjęty]
[Meble Miyamae] [Sprawdzenie stanu zdrowia]
Tak. Rozumiem.
Panie Sawada, witamy w naszej firmie.
Mogę zapytać dlaczego wybraliście właśnie mnie?
Ponieważ pokazał nam pan część prawdziwego siebie.
To spowodowało, że pomyślałem, iż chciałbym z panem pracować.
Czy odpowiedziałem na pana pytanie?
Tak, dziękuję bardzo.
Ja również dziękuję.
[Dom]
Halo?
Halo? Takuto?
Rikuto zdał egzamin za pierwszym podejściem!
Oh, to świetnie.
Jestem taka szczęśliwa.
- Um, ja też... - Chce się zacząć przygotowywać do szkoły...
więc niedługo wrócimy.
Dobrze.
Pa.
Hitomi ciągle w garniturze.
Co oznacza, że dostała pracę! Gratulacje!
Powiedz, jak się teraz czujesz?
Martwiłam się, bo nie mogłam znaleźć długo żadnej oferty.
Jestem przeszczęśliwa.
Dziękuję za cierpliwość.
Szefie, chciałabym tu pracować aż do końca kwietnia.
Mimo iż będę szukać pracy na pełen etat, chciałabym tu pracować tyle, ile to tylko możliwe.
Rozumiem.
Bardzo dziękuję.
Co ty tu robisz?
Myślałem, że dzwoniłaś, więc...
Chciałam się wymienić informacjami.
W końcu byliśy na tej samej rozmowie.
Ja nie dostałam tej pracy.
Rozumiem.
Mi się udało.
Wiedziałam. Jakoś, czułam to.
Gratuluję.
Dziękuję.
Przepraszam, za to, co zrobiłem na moście.
Nie, ja też przepraszam.
Jestem pewna, że śmierć Sagashity była dla ciebie dużym szokiem.
Nadal o nim myślisz, prawda?
To nie tak.
Wiem.
Poszedłeś się z nim pożegnać pomimo, iż rozmawiałeś z nim raz.
Tak jak i ty.
Zrobiłeś się nieśmiały?
Ja?
- Widzisz? Taki skromny i nieśmiały. - Nie jestem nieśmiały.
Zastanawiam się, czy bał się śmierci.
Nie jest ci zimno?
Nie, wcale.
Serio, nie jest mi zimno.
Powinieneś robić tak jedynie swojej dziewczynie.
Nie wiem czemu...
ale chcę cię chronić.
Przepraszam.
Zapomniałem wyłączyć telefon.
- Tym razem również? - Już późno. Chodźmy.
Przepraszam.
- W porządku? - Bardzo przepraszam.
No cóż, pojadę już.
Dobrze.
- Oh, szalik. - Kiedyś mi go oddasz.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Mhm.
Takuto.
Napisy by shinami
Smacznego.
Nazwa tej choroby to ALS.
Spotykacie się?
- Wyglądasz na szczęśliwą. - Czyżbyście to już zrobili z Takuto?
Powinieneś się bardziej martwić o siebie, niż o mnie.
[W miarę rozwoju choroby...]